[ مقدمه استاد زين العابدين قربانى ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم پاسدارى از حريم عقايد و تبيين حدود و ثغور آن از بزرگترين وظايف انبياء و امامان - عليهم السلام - و حكماء و عالمان دين است ، چرا كه بدون معرفى صحيح آن ، ستون دين استوار نگردد و مرز آئين درست الهى از دينهاى ساختگى شناخته و مشخّص نشود . از اينرو همواره گروهى از عالمان دين - طبق شدّت و ضعف نياز جامعه - همّ خود را صرف تبيين مسائل اعتقادى و دفع شكوك و شبهات مخالفين كرده كتابهاى ارزشمندى در اين راستا نوشته‌اند . يكى از حكيمان نامدارى كه چند قرن پيش ، به خاطر شدّت نياز جامعه ، بيشتر تلاشهاى قلميش را صرف مسائل اعتقادى و كلامى و فلسفى نمود تا جائى كه بعضىها « 1 » پنداشته‌اند كه : او تنها در اين امور ، آگاهى داشته و از « فقه و حديث و اصول » بىبهره بوده است ! ! « 2 » حكيم متألّه « عبد الرزّاق بن على بن حسين لاهيجى - متوفى به سال 1072 - » داماد و شاگرد ملا صدراست .

--> ( 1 ) صاحب رياض العلماء ج 3 ص 114 . ( 2 ) در صورتى كه او در برهه‌اى از قرن پانزدهم رئيس حوزهء علميهء قم بوده و شاگردى مانند قاضى سعيد قمى ، تربيت كرده كه قاضى القضاة شهر مذهبى قم بوده است و همانگونه كه مرحوم آيت اللّه خوئى در مورد علّامه طباطبايى فرموده : « او با نوشتن تفسير و كتابى علمى و فلسفى مورد نياز جامعه خود را « تضحيه » كرده و گرنه مرجع تقليد مىشد » حكيم ما نيز با سنگردارى در اين بعد ، اين گونه قربانى شده است ! ! ( دربارهء كلام مرحوم آيت اللّه خوئى مراجعه شود به سخنرانى استاد شهيد آيت اللّه مطهّرى در كتاب گفتار ماه سال سوّم ص 47 ) .